Materijal za izgradnju brvnara

pinus-strobus

Istočni Beli Bor, Pinus strobus, je veliki bor poreklom sa istočnog dela severne Amerike, javlja se od Njufaundlenda na zapadu ka Minesoti i jugoistočnoj Manitobi, i južno duž Apalači planina do severne ivice Džordžije. Poznat je i kao Beli bor, Severni Beli bor, Američki bor ili mekani Bor. Takođe je poznat kao Vejmut Bor, posebno u Britaniji. Pored toga, ovo drvo je poznato kao Haudenosaunee kod američkih Indijanaca kao drvo mira.

 

Stanište

 

Beli bor se ubraja u pionirske vrste, pogodne za pošumljavanje goleti nastalih erozijom, požarima i sl. Ovo je vrsta koja podnosi najekstremnije uslove sredine, visoke nadmorske visine, pa čak i izuzetno peskovito zemljište. U mešovitim šumama je dominantno drvo. Obezbeđuje hranu i sklonište za šumske ptice i male sisare, kao što su veverice.
Njegovoj primeni kao ukrasnoj vrsti doprinosi smeđe narandžasta kora debla, kontrastna srebrnastoj boji četina.
Rasprostranjen je po celoj Evropi, a raste kako u brdskim tako i u nizinskirn područjima. Pinus strobus, voli dobro isušeno tlo i hladnu, vlažnu klimu, ali raste i u močvaranim oblastima i kamenitim brdsko-planinskim oblastima. Bor koji se koristi u izgradnji brvnara je poreklom iz Srbije.

pinus-strobus-02
Opis

Ima stablo koje može narasti i do 30 metara, dok koren prodire duboko u tlo. Dok je mlađi, njegove grane i deblo pokriveni su smeđe-crvenkastom korom koja posle postaje sivo-smeđa. Grane se šire u obliku kišobrana. Iglice belog bora sastavljene su u čupercima po dve zajedno, duge su 5 do 6 cm, a boja im je sivo-zelena. Cvetovi su jednodomni. Iz ženskih cvetova oblikuju se mali češeri, koji u početku imaju crvenkastu, a posle smeđu boju i postaju drvenasti. Kao i svi članovi grupe beli bor, Pinus podrod Strobus, lišće ('igle') je u snopovima od pet (retko 3 ili 4), sa listopadnim omotačem. Oni su fleksibilni, plavkasto-zeleni, sitno nazubljeni, dužine 5-13 cm i traju obično oko 18 meseci.

 

Šišarke su vitke, duge 8-16 cm (retko više od toga) i 4-5 cm široke kada su otvorene, ima listiće (čekinje) sa zaobljenim vrhom. Seme je dugo 4-5 mm, koje se raznosi vetrom. Zrelo drveće može biti staro 200 do 250 godina. Neki žive preko 400 godina. Drvo koje raste blizu Syracuse, New York, imalo je 458 godina, a drveće u Viskonsinu i Mičigenu je prišlo 500-toj godini starosti.

 
 

Upotreba

 

Tokom godina plovidbe, beli visoki borovi sa visokim kvalitetom drveta su bili poznati kao Jarbol borovi. U kolonijalno vreme sa širokom strelicom, bili su rezervisani za jarbole za brodove britanske kraljevske mornarice.

 

U izgradnji brvnara se koriste elementi napravljeni od drveta koje je raslo u Srbiji. Brvna su u formi  poluoblice ili pravougaonog preseka, a mogu biti izrađena od jednog komada ili laminirana (više elemenata spojenih u jednu gredu). Četinarsko drvo se u gradnji kuća koristi vekovima i ima višestruke prednosti:

-    veliku otpornost na tektonske i seizmičke pokrete (u Japanu su kuće izgrađene na ovaj način pokazale odlične rezultate u testovima na udare vetra, tajfuna i u slučaju zemljotresa)
-    drvene kuće imaju odličnu toplotnu izolaciju – u Finskoj i Rusiji čak i u oblastima krajnjeg severa nije potrebna nikakva dodatna izolacija
-    sama struktura i hemijski sastav drveta ne dozvoljava prisustvo štetočina, a uz povremeno tretiranje propisanim zaštitnim sredstvima (obavezno svakih 7 godina), dugovečnost objekta je zagarantovana.

 

poprecna-linija-02

rasprostranjenost-smrce

Smrča ili smreka lat. Picea abies je naziv za drveće iz roda Picea. Rod obuhvata oko 35 vrsta zimzelenog drveća, koje se prirodno nalaze u severnim umerenim regijama. Smrče su velika drveća, visoka 20-60 (nekad i do 95) metara. Iglice na granama smrče su blago spiralno zavijene i svaka igla poseduje malu strukturu koja se zove sterigmata. Iglice se menjaju nakon 4-10 godina, nakon čega ostavljaju sterigmate na granama.

Na prostorima istočne Bosne i zapadne Srbije raste endemična vrsta smrče — Pančićeva omorika.

Najstarija smrča na svetu (a ujedino i najstarije drvo), stara oko 8.000 godina, je nađena u planinama zapadne Švedske.

Raste u Severnoj Evropi, te planinskim predelima Srednje i Južne Evrope. Uzgaja se i izvan prirodnih staništa, jer brzo raste, daje kvlitetno drvo i koristi se kao Božićno drvce u nekim zemljama. U Bosni i Hercegovini je autohtona vrsta.

Smreka je do 50 m visoko drvo i do 2 m debelo. Deblo je vitko i ravno,  promera do 1 m. Donje

smrca-u-sumi

grane su savijene nadole. Krošnja je kupasta i široka ili stupasta. Grane su pršljenasto raspoređene i većinom sabljasto zakrivljene. Kora je tanka, na mladim stablima glatka, sivozelena, a na starim stablima mrkocrvena. Raspucava se u obliku okruglastih ljuski. Pupovi su jajasto zaoštreni, mrke boje i bez smole. Korenov sistem je plitak, tanjirast, površinski bez središnjeg korena, ali sa brojnim bočnim korenovima, zbog čega je vetar može oboriti. Na korenu je razvijena ektotrofna mikoriza. Iglice ili četine su ravnomerno sporalno rasoređene, romboidnog poprečnog preseka, sa prugama puca na sve strane. Pri vrhu su zašiljene, duge oko 25 mm, a široke oko 1 mm. Samo su odozgo raščešljane. Muški cvetovi su u obliku sitnih šišarki, dugi oko 2 cm, a

ženski do 5 cm dugi, usmereni prema gore. I jedni i drugi su grimizno crveni. Šišarke su viseće. Pre sazrevanja su pretežno zelene ili crvene. U stadijumu zrenja su smeđe, do 18 cm duge i 4 cm u promeru. Nakon sazrevanja i ispadanja semena, šišarke otpadaju. Plodne ljuske su romboidne, t.j. gore sužene i prikraćene.

poprecna-linija-02

 

Bookmaker bet365 review by ArtBetting.co.uk

Premium bigtheme.net by bigtheme.org

Germany bookmaker bet365 Germany review by ArtBetting.de

Bookmaker bet365 review by ArtBetting.gr